آیا می توان آزادی را به دیگران تحمیل کرد؟

شاهین نصیری

برای پاسخ به هر پرسشی در رابطه با آزادی بسیار وسوسه انگیز است که این پرسش را در جایگاه یک مفهوم و با رویکردی نظری بررسی کنیم. بی درنگ انسان مدرن و عقل گرا گرایش به این دارد تا تعریفی ایستا از آزادی فرموله کند. نتیجه ی چنین دیدگاهی چیزی جز فروکاستن آزادی به اُبژه ای مکانیکی نیست. ابتدا آزادی مرزبندی شده و به شکل اُبژه ای تحقیق پذیر صورت بندی می گردد. در پی این تقلیل، آزادی تنها در رابطه اش با انسان درک می شود

اما باید در نظر داشت که آزادی یک خصیصه انسانی نیست، بلکه این انسان است که به آزادی تعلق دارد. آزادی تنها یک تفکر یا مفهوم نیست. حتی آزادی وسیله ای برای سلطه بر طبیعت و انسان نیز نیست

آزادی چشم انداز و نمایانگر زندگی ماست. به همین دلیل است که با آفرینش پیوند خورده است. آزادی افق و مرزهای ما را هرباره می گسترد. اندیشه، واژگان و کردار ما را آشکار می سازد. آزادی دنیای امکانات است در فرایند شدن

درفقدان آزادی فضای بی تفاوتی حاکم است و راه اندیشه بسته. برای گذار از این سربستگی، انسان نیازمند آن است با کرداری باز با دنیای اطراف خود تعامل داشته باشد. تنها با پرسشگری و پژواک آوای آن در پژوهش، آدمی قادر است که خویشتن را از اشکال تقلیل گرایانه و کنترل کننده ی «آزادی» رها سازد. و فقط از طریق انتقاد از خود، هرکس مرزها و محدودیت های خویش را باز می شناسد

این خود زمینه ایست برای شنیدن آوای دگربودگی. بنابراین لحظه ای درک این مقوله در دنیای واقع هموار می شود که انسان درباره ی کردار خویش باندیشد و با منشی روادارانه با دیگری به گفتگو بنشیند؛ این در جایگاه خود نقطه ی آغازیست برای تجربه ی آزادی در تمامیت آن

آزادی دربرگیرنده آشکاراگی است. بنابراین آزادی فردی انسان را تنها می توان همراه با آزادی دیگری درک کرد. با آفرینش تاویل های جدید می توان با آزادی رودرو شد. با این وجود پرسش بنیادین دست نخورده باقی خواهد ماند، چراکه خود را نمایان نمی سازد: به راستی آزادی چیست؟

Related Posts

1. هستی انسان در افق سازمانیابی دیگرگون »

Vrijheid is direct verbonden met scheppen. Zij verlegt herhaaldelijk onze horizon, grenzen en beperkingen.

Opgesteld door: Shahin Nasiri

Voor het beantwoorden van elk vraagstuk met betrekking tot vrijheid, is het verleidelijk om het als een concept te analyseren en een theoretische benadering erover te geven. Wellicht zijn we als rationeel en moderne mensen snel geneigd om een statische definitie van de vrijheid te formuleren. Als gevolg hiervan wordt de vrijheid echter gereduceerd tot een mechanisch object. Zij wordt afgebakend en begrensd en wordt als een object van onderzoek geïdentificeerd. Door en dusdanige reductie wordt vrijheid alleen in relatie tot de mens opgevat.

Het is echter van belang om in te zien dat vrijheid niet een eigenschap of een eigendom van de mens is. Integendeel worden wij door de vrijheid begeleid. Zij is niet alleen een gedachte of een begrip; noch is vrijheid een middel om de mens en de natuur te overmeesteren.

Vrijheid is het perspectief van ons leven en de manifestatie ervan.

Vrijheid is direct verbonden met scheppen. Zij verlegt herhaaldelijk onze horizon, grenzen en beperkingen. Dit bewerkstelligt de openheid van onze gedachten, woorden en daden. Zij is de wereld van onze mogelijkheden in een wordingsproces.

Op het moment dat vrijheid afwezig is, heerst er een sfeer van gedachteloosheid en onverschilligheid. Om dit te kunnen overbruggen, moet een ieder zich ten opzichte van zijn omgeving open stellen. Door telkens vragen te stellen en te overwegen (over-wegen!) kan men alleen zich los maken van gereduceerd- en gecontroleerde vormen van vrijheid. Door zelfkritiek kan men alleen zijn eigen beperkingen en begrenzingen doorgronden en vervolgens de beperkingen en het anders-zijn van de omgeving aanvaarden. Zodra men over zichzelf en zijn handelingen nadenkt, en een dialoog met zijn omgeving aangaat, begint men het anders-zijn beter te verstaan. Dit is het lanceerplatform voor het ervaren van vrijheid in zijn totaliteit.

Vrijheid is alomvattend. De individuele vrijheid kan daarom alleen in combinatie met de vrijheid van de ander begrepen worden. Door nieuwe interpretaties te creëren, kan men vrijheid tegemoet komen. Echter zal de fundamentele vraag nog altijd onaangetast blijven. Zij laat zich niet populariseren:
Wat is vrijheid?

Related Posts

No related posts.

We call for the immediate release of Hedayat who objected human right violations of the Iranian regime

Published: 5 April 2011 in ESU

The European Students’ Union (ESU) expresses its solidarity with the imprisoned Iranian students’ union leader Bahareh Hedayat, who celebrates her 30th birthday today, 5 April, in jail and calls upon the European Commission and UNESCO to increase pressure on Iran to release Hedayat. Hedayat has spent her days in prison since December 2009 after protesting against the regime in Iran and trying to expand the activities of the violently oppressed Iranian student movement.

Bert Vandenkendelaere, ESU’s Chairperson said: “We call for the immediate release of Hedayat who objected human right violations of the Iranian regime. She stood up for students’ rights and female rights without fearing the hard consequence of a 9 1/2 years jail sentence in complete isolation from her friends and family and in very bad living and healthcare conditions.”

He continued: “Student representatives in Europe have very good working conditions, compared to their Iranian colleagues. We therefore call upon all of our dialogue partners, and especially UNESCO and the European Commission, to demand the release and protection of student representatives in Iran.”

9 1/2 years in jail

Around midnight on 31 December 2009, after fraudulent elections in Iran, Hedayat was arrested by Iranian authorities for the fifth time in four years. She received a sentence of 9 1/2 years for participating in legal, peaceful and civil society activities undertaken by the Daftar-e Takhim-Vahdat, Iran’s pro-democracy student movement, and for challenging the existing discriminatory laws against women.

In addition, Hedayat was arrested on charges related to trying to expand the relations of the Iranian students’ movement with the international student movement, which included communication with ESU amongst others with a message to ESU for the 70th anniversary of the International Student Day, on 17th of November 2009.

Related Posts

1. Calling to Commemorate Iranian Students Day »
2. Iranian student movement, Progress and Perspective »

Deze brief is naar aanleiding van de door de Iraanse Staat uitgevoerde executies samengesteld en tijdens een manifestatie aan het Ministerie van Buitenlandse Zaken overhandigd

Aan de Minister van Buitenlandse Zaken

Postbus 20061
2500 EB Den Haag

28 december 2010,  ’s-Gravenhage

Excellentie,

Tot onze verbijstering en enorme verdriet heeft de Iraanse staat hedenochtend twee politieke gevangenen namelijk de heer Ali Saremi en de heer Ali Akbar Siadat geëxecuteerd. De Iraanse Staat heeft deze executies niet tevoren aangekondigd. Inmiddels zijn enkele nabestaanden van de slachtoffers gearresteerd.

De heer Saremi (62 ten tijde van executie) was een van overlevenden van de massamoord van de politieke gevangenen in 1988. Hij werd voor het laatst tijdens de herdenking van de slachtoffers van de voornoemde massamoord gearresteerd en uiteindelijk op grond van de Islamitische wetgeving ter dood veroordeeld.

Het staat buiten kijf, dat beide slachtoffers geen eerlijk proces is gegund. De slachtoffers zijn in de processen achter gesloten deuren veroordeeld zonder zich conform internationale standaarden te mogen verdedigen. Het inherente recht van een ieder om van zijn of haar familie voor de tenuitvoerlegging van een doodvonnis afscheid te nemen, is evenmin gerespecteerd.  Hierdoor heeft Iran nogmaals haar verplichtingen op basis van de internationale verdragen, waar zij partij van is, nagelaten.

Deze onverwachte executie vormen eveneens de aanleiding om zorgen te maken over de situatie van 25 ter dood veroordeelde  politieke gevangen in Iran, die de tenuitvoerlegging van hun doodvonnissen afwachten. Deze gewetensgevangenen lopen ieder moment het risico om onverwacht naar de executiekamer te worden gebracht.

Tevens willen wij van deze gelegenheid gebruik maken om uw aandacht te vestigen op de zorgwekkende situatie van de studenten in de Iraanse gevangenissen. Sinds afgelopen week is de prominente studentenactiviste Bahareh Hedayat, genomineerd voor de prestigieuze Student Peace Prize, in hongerstaking gegaan uit protest tegen de onmenselijke omstandigheden van de beruchte Evin-gevangenis. Al maanden wordt haar bezoekrecht ontzegd.
Recente berichten melden tevens dat ze een operatie aan haar galblaas behoeft. Deze wordt echter door de autoriteiten genegeerd.  Door deze nalatigheid is haar gezondheid ernstig in gevaar gebracht.

Om gelijksoortige redenen heeft een ander gevangen studentenactivist, Mahdieh Golrou, zich aangesloten bij deze hongerstaking.  Bahareh en vele andere Iraanse studenten werden tijdens de massale protesten van 2009 gearresteerd. Sindsdien hebben vele van deze studenten onder arbitraire arrestaties, martelingen en executies moeten lijden.

Een rechtenstudent, Habibollah Latifi, zou afgelopen zondag in Sanandaj gevangenis, Zuid-westelijke provincie Illam, worden geëxecuteerd. Deze executie is vanwege de wereldwijde protesten tijdelijk uitgesteld. Echter kan hij ieder moment, zoals andere lotgenoten, met de dood worden geconfronteerd.

Als burgers, van een vrij en democratisch land, geloven wij dat we de verantwoordelijk hebben om de stem van de Iraanse burgers Internationaal kenbaar te maken. Daarom verzoekt Iranian Progressive Youth, een netwerk van jongeren van Iraanse komaf, die krachtens haar statuut de belangen van Iraniërs in Nederland behartigt, u Excellentie gezien de urgentie en intensiteit van deze crisis om op een passende wijze op deze systematische mensenrechtenschendingen en onrechtvaardigheden te reageren.

Hoogachtend,

Vereniging Iranian Progressive Youth

P.s, Deze brief is naar aanleiding van de door de Iraanse Staat uitgevoerde executies samengesteld en tijdens een manifestatie aan het Ministerie van Buitenlandse Zaken overhandigd.

Related Posts

No related posts.

De studentenbeweging in Iran symboliseert het jarenlange verzet van de Iraanse burgers tegen de dictatuur.

Shahin Nasiri

De studenten over de hele wereld behoren in het algemeen tot een dynamische groep met een veranderlijke sociale positie. Het is eigenaardig aan deze sociale groep dat haar politieke en civiele activiteiten spontaan georganiseerd worden. Deze spontaniteit hangt sterk samen met de overgevoeligheid van deze groep voor overheersing.

De positie van studentenbeweging
Deze algemene bepaling geldt ook voor de Iraanse studentenbeweging. De studentenbeweging in Iran symboliseert het jarenlange verzet van de Iraanse burgers tegen de dictatuur. In de afgelopen jaren hebben de studenten, vooral na de iconische studentenprotesten van 1999 hun streven naar secularisme, democratie en het handhaven van de rechtsstaat naar de buitenwereld weerkaatst. In de afgelopen decennia heeft deze beweging vele hoogte- en dieptepunten gekend. Merkwaardig aan de studentenbeweging in Iran is echter dat ze de enige sociale beweging is met een historische continuïteit. Deze eigenschap maakt de overdraagbaarheid van ervaringen en de consistente aanwezigheid van deze beweging in de civiele atmosfeer mogelijk. Alle andere bewegingen zoals de arbeidersbeweging hebben daarentegen in de Iraanse geschiedenis een emergente maar tijdelijke rol gespeeld.
De directe en materiële betrokkenheid van de studentenbeweging in politieke processen Iran is te allen tijde hand in hand gegaan met de aanwezigheid van een geïnstitutionaliseerde onderdrukkende macht. Echter hebben de actoren in deze beweging steeds gebruik gemaakt van elke mogelijke ruimte en gelegenheid om zich met de sociale en politieke kwesties te engageren.

Tegenwoordig studeren meer dan 3 miljoen jongeren aan de Iraanse universiteiten. Aan de ene kant, door Ideologische en repressieve controle op onderwijs, drastisch groeiende werkeloosheid, uitzichtloze toekomst voor jongeren en bovenal politiek en geestelijke onderdrukking groeit de tensie tussen de overheersers en deze geconcerteerde groep van jonge en opgeleiden mensen exponentieel. Aan de andere kant door de afwezigheid van echte representatieve politieke partijen en organisaties, moeten de sociale bewegingen, en als belangrijkste de studentenbeweging, de strijd tegen de dictatuur in Iran voor hun eigen rekening nemen.

Confrontatie
In dit verband hebben de massale protesten van 2009, steeds weer de diepgewortelde tegenstelling tussen de bevolking en het regime wereldwijd aan het licht gebracht. De dictators hebben als reactie hierop meer totalitaire controle toegepast. Na de omstreden verkiezingen werden vele studenten achtervolgd, gemarteld en na plotse schijnrechtszaken gevangen gezet of geëxecuteerd. De situatie is nu zo dat elke vorm van samenwerking of zelf-organisatie wordt ontwricht. Vele NGO’s hebben al daardoor hun recht op bestaan verloren. De regering van Ahmadinejad is op dit moment bezig om in feite de bestaande NGO’s door een wetsvoorstel te verlammen. Zelfs mensen die bij onafhankelijke liefdadigheidsorganisaties actief zijn, worden in hun activiteiten lastiggevallen.

In feite vertoont het huidige regime in Iran alle kenmerken van een totalitaire staat. De alom bekende schijnprocessen, martelingen en talloze uitgevoerde executies behoren echter tot het oppervlak van dit stelsel. Het islamitische regime is bij aanvang door een ideologisch apparaat en fundamentalistische beginselen op een bloedige wijze aan de macht gekomen. Sindsdien is het geweld en controle in de structuur en wetten van het Iraanse Regime ingebouwd. Daadwerkelijk gaat het handhaven van de staatshegemonie gepaard met de militante dominantie van revolutionaire garde en de mantelorganisaties in het land zelf maar ook in de regio. Verder wordt er door de heersende klasse een grote controle gelegd op grote industrieën en alle bepalende economische middelen die bepalend zijn voor het levenstoestand van de bevolking. In deze reeks hoort er nog de strenge controle over de massa media, het omzetten van de media tot propagandamachine en repressieve controle op het privé domein. Deze realiteit maakt dit Islamitisch bewind tot één van de meest brute regeringsvormen in het moderne tijdperk. Desalniettemin verkeert dit regime momenteel in een uiterst kritische situatie.

Toekomstbepaling
Door het opduiken van conflicterende politieke belangen aan de top, tussen de reformisten enerzijds en het militaristische bewind van Ahmadinejad anderzijds, is een scheuring ontstaan in de eenheid van het oorspronkelijk systeem en de autoritaire krachten. Het regime is niet meer in staat om, zelfs kunstmatig, de evenwichtigheid en de morele hechtheid in de samenleving te handhaven. De illegitimiteit en de instabiliteit van het systeem blijkt onomkeerbaar. Bovendien is het disfunctioneren en onbestuurbaarheid van politiek-economische organen het resultaat geweest van 30 jaar lang incapabel en ondeskundig bestuur door geestelijken. Door dit wanbestuur zal de economische middenklasse binnenkort in het land verdampen. Gevolglijk zullen er hoogstwaarschijnlijk economisch gestuurde massaprotesten zich voordoen. Deze protesten zullen echter door gebrek aan georganiseerde politieke actie onbeheersbaar en spontaan plaatsvinden. Dit betekent dat het dan onvoorspelbaar wordt of deze situatie tot fundamentele en democratische verandering leidt. De toekomst zal zich hierdoor dan in superlatieven aan
definitie en bepaling ontrekken.

Om een zorgwekkende confrontatie met deze onberekenbare stand van zaken te kunnen voorkomen, is het van cruciaal belang dat de huidige onderdrukte maar zelfbewuste civil society (en dus ook de bijbehorende sociale bewegingen), die gelijksoortige belangen en behoeften beogen, te versterken. Als we aannemen dat fundamentele en democratische veranderingen in het proces van verandering zelf verschijnen, is het resultaat van dit proces de overgang van de potentiële krachten in het actuele. Dit houdt mede in dat de creativiteit en inzet van de participerende actoren in deze overgangsfase doorslaggevend is. De sociale middenklasse in Iran, met name de intelligentsia, studenten en activisten op verschillende terreinen, dienen daarom op een organische, interactieve en communicatieve wijze met elkaar en met hun gelijken op internationaal niveau in contact te treden. De studentenbeweging, als pluriform geheel, kan ook in dit verband als tussenschakel en katalysator fungeren om deze georganiseerde politieke actie in gang te zetten en te bevorderen. Het uitbereiden van het kritische discours is in deze context maatgevend. Onze taak in het westen is om op verschillende niveaus deze discursieve ontwikkeling te stimuleren. Wij kunnen zeker door het opsporen en steunen van democratische en progressieve krachten een werkelijke en geestelijke bijdrage leveren aan het democratiseringsproces in Iran.

————————————–

* Dit artikel is ter gelegenheid van de Iraanse studentendag samengesteld, 05-12-2010

Related Posts

No related posts.

A group of Iranian student associations abroad calling for ceremonies to be organized across the globe on December 7th, 2010 in support of Iranian Student Day (16 Azar)

With Iranian National Students Day –  December 7th (16 Azar) – fast approaching, a group of student activists abroad are calling upon all Iranian students abroad to simultaneously organize gatherings in order to commemorate this important day across the globe. The student associations are requesting that Iranian students abroad echo the voices of the oppressed students in Iran who have been silenced in their quest for justice using the international arena to organize wide spread activities to commemorate Iranians National Students Day, defending and highlighting the demands of the student movement in Iran.

The content of the statement by a group of Iranian student associations abroad calling for ceremonies to be organized across the globe on December 7th, 2010 in support of Student Day (16 Azar) is as follows:

We welcome Students Day this year knowing fully well that the universities in Iran remain entrenched in their resistance towards tyranny and authoritarianism. Iran’s student movement remains the principle axis of the conflict between the defenders of liberty and the despotic henchmen in power. Although the universities have endured numerous wounds inflicted upon them by the ruling government, nevertheless, the flame that was lit so long ago in the quest for truth and fostering wisdom and critical thinking continues to burn.

December 7th (16 Azar) symbolizes the plight of students such as Ghandchi, Shariat Razavi and Bozorgnia, who were killed by the Shah’s forces in 1953. It is a day in which various generations of the student movement come together to defend the autonomy of the universities and foster democracy, freedom, human rights and justice.The student movement, proud of its seven decades of continuous and tireless efforts to promote our nation’s traditions and enlightening our lives, now finds itself facing so many restrictions. Today, students are even denied the basic right to organize and celebrate a day named after those who will be instrumental in building the future of our nation.

In recent years we have witnessed a daily increase in pressure by the government against peaceful, civil activities within the universities. Students are either arrested on baseless accusations or deprived of an education and suspended from school. The authorities fabricate scenarios as a means to distort the legitimate activities of students and falsely charge them with activities such as involvement in a soft revolution, relationships with so called seditious groups, or connections to foreign forces, depriving them of academic freedom and their fundamental civil rights.

As members of Iranian student associations abroad, it is our duty to echo the voices of the oppressed students in Iran who have been silenced in their quest for justice using the international arena to organize wide spread activities on December 7th, 2010 to commemorate Student Day, defending and highlighting the demands of the student movement in Iran.

We strongly believe that the Iranian students abroad, bear the heavy responsibility of utilizing all avenues to mobilize universities abroad and support and compliment the activities of the student movement in Iran. Improved cooperation among Iranian students and universities abroad can greatly enhance the quality and quantity of Iranian student organizations across the globe. This is essential in revitalizing the Iranian student movement outside the country – one that can become a significant cornerstone in the quest for freedom in Iran.

Let us come together in support of the student movement in Iran and transform this year’s Students Day (16 Azar) into a major milestone and turning point in the efforts of Iran’s students in the recent years. To this end, we propose the following focus for a global campaign in support of Students Day in Iran:

1. The unconditional and immediate freedom with dignity of more than seventy imprisoned students.

2. Abolishing disciplinary committees responsible for the temporary and permanent expulsion of students from their right to education.

3. Academic freedom and an end to human and civil rights violations within universities.

4. An end to ideological, governmental intervention in the research and teachings as related to the field of Humanities.

5. Defense of the autonomy of universities.

6. An end to governmental interference in the management of universities.

7. An end to the widespread dismissal and early retirement of independent university professors and their replacement with less qualified henchmen.

8. Nullification of the dissolution of Iran’s University of Medical Sciences.

9. An end to government intervention in the structure and fabric of universities.

10. An end to political, ideological, sexist and religious discrimination in the student admission process.

11. Reflection of the views and philosophy of Iran’s student movement in matters pertinent to the country.

12. Mobilization of Iranian student associations abroad.

13. Supporting international sanctions against state officials who have engaged in the systematic human rights abuses and violations against the Iranian people.

Details regarding the exact time and location for Student Days ceremonies in various cities will be announced at a later date. Individuals and students who wish to support this cause may do so by emailing us at 16azar.ec@gmail.com

Iranian Progressive Youth: Time and location for Students day  in Holland will be announced soon.

You can watch and read more about our Last Year’s  Event for International solidarity with Iranian students’ movement here.
 

Related Posts

1. Iranian student movement, Progress and Perspective »

Freedom is the perspective of our life and its manifestation

By: Shahin Nasiri

Pluralism versus monism
As in the case with so many words, the words ‘democracy’ and ‘freedom’ have gained remarkably emotive overtones.
Isaiah Berlin distinguishes, In his famous lecture [1] , two very different concepts of liberty . He defines a contrast between ‘freedom from’ and ‘freedom to’ and marks them subsequently as ‘negative’ and ‘positive’ aspects of freedom.
The first concept ‘negative freedom’ is according to him the “normal” conception, according to which a person is free if his or her actions are not subject to deliberate interference or coercion by other human beings.
The second concept ‘freedom to’ has been defined as self-mastery or self-Government. One is free ,in this sense, if or to the extent that one is his own master.
Conforming to Berlin’s analysis, human beings must choose which good they will seek to realize and to what extent. Although no single choice could be considered as the uniquely correct or objective rational one. Berlin argues along these lines in favor of plurality of values, or goods and legitimate ends and opposes against ‘value-monism’, which implies that only one way exists to be rational, and only one legitimate way of life.
Nevertheless, one encounters a dilemma whether the illiberal and totalitarian values should be excluded from the legitimate plurality of values or not.
Jürgen Habermas is one of the thinkers who has dealt with this issue in relation to his approach on ‘communicational rationality’. According to Habermas, the individual liberties and the political rights of democratic citizens are mutually enabling.[2] When freedom is absent, there is an environment of thoughtlessness and indifference. Through self criticism, one can come to an awareness of his own restrictions and limitations which led him to accept the limitations and the alterity [3]of the environment in the first place. As soon as one meditates about himself and his actions, and is concerned about having a dialogue with his environment, one begins to understand otherness better.
As these last remarks suggest, by constantly asking questions and reflecting upon the answers, one can be liberated from reduced and controlled forms of totalitarian thinking and related values. In this sense, the authoritarian modes of thinking, as Popper would declare, will be isolated.[4]
In order to implement this rationale within the political discourse, I will discuss how the notion of freedom is related to politics as praxis. In addition to this discussion, the conflict between the notion of ‘equality’ and ‘freedom’ and the deficiencies of the mainstream Competitive Party Democratic systems will be designated. With reference to these conflicts an deficiencies, I will introduce a very different concept of democracy which is implicitly based on the continuing participation of citizens in the procedure of decision-making.

Public interest and democracy
Public interest can be described as the shared interest of a community and its promotion so far from oppressing individual interests, which enables individuals to secure advantages which they could not otherwise enjoy. Along these lines, the existence of a government of any kind could be justified. Regarding this rationale, democracy has been introduced as a procedural or institutional alternative in order to advance the public interest.
Since antiquity, different kinds of argument have existed, which justifies the superiority of democracy to other forms of governments such as monarchy or aristocracy. From the epistemological point of view, a democratic procedure is the best method for decision-making due to the fact that it is more reliable in engaging the people into the process of decision-making. Democracy tends to make people stand up for themselves and make collective decision making depend on their opinion. On these grounds, democratic systems derive their authority from the direct appeal to the people, understood as equal citizens.
The traditional formulation of democracy, as stated above, requires that government should reflect the will of the people, so that the output of the democratic procedure simply represents the desires of the electorate. However this does not mean that there is any guarantee that this condition could be met. At least, this is not the image one gets in real life. on the contrary, the existing “Competitive Party Democratic systems” function in a very unsimilar manner.
According to the theorists of this concept, democracy should not be considered as the translation of people’s will into government actions, but by competing parties offering alternative programs to the electorate. This idea has been derived from the structure of market economy and presupposes a professionalized government and experienced bureaucracy, ruled by the minority (elite rule!).[5] This economic theory of democracy is to be interpreted as a method of government stress that its connection with liberty is instrumental rather than conceptual.

The dilemma of democracy
In contrast to the instrumental approach of democracy, the critics argue that as long as economic inequality and its reproduction exists, the foundation of political freedom will be incomplete and shaky. This problem is being revealed by analyzing the two concepts of freedom postulated by Berlin which, in certain circumstances, could be in direct conflict with each other. One could, as follows, identify this as the intrinsic conflict between the notion of ‘equality’ and ‘freedom’.
In reality, there are different factors other than deliberate interference or coercion by others (negative freedom), such as poverty that can prevent one from being one’s own master (positive freedom). To reconcile this conflict, Berlin designates that since all human beings by definition belong to the class of human beings, they should be treated identically, unless there is sufficient reason not to do so. Unequal treatment of humans requires justification. Not all values are compatible with each other.
Equality is a value among many, so it should sometimes be compromised for the sake of any other value. Yet, this claim appears to be quite ambiguous as it remains unclear by which means and to what extent these values should be compromised.
There is in reality a profound tension between democracy based on the postulate of equal power and the structure of market economy which inevitably generates unequal wealth and in turn unequal power. Considering this, democracy may not merely be reduced to the distribution of political power which is confined to election at regular intervals. The exchange process conducted within the capitalist economic system entails indeed a transfer of power. For instance, the power of creativity and free choice of a worker who has to sell his labor power to the “capitalist owners” is remarkably reduced. [6] This reveals that the distribution of economic force, as a major analytical parameter, should also be taken into account.

Procedural democracy
Establishing democracy in the territory of production, distribution and fundamental economic relations, questions the unequal and paradoxical manners of production.
As an alternative to the equality-freedom conflict, the rational-critical public debate, by private persons on public issues, aiming to challenge and even control the domination state authorities could be introduced.[7] To put the point slightly differently, this version of participatory democracy should be considered as a continuing activity which allows the citizens to challenge the considerable economic inequalities, bureaucracies and absence of real opportunities for ordinary citizens to influence policy-making. As a result, democracy is to be considered as a procedure characterized by particular form of society in which extensive popular participation and social and economic equality is realized.

——————————————————–
[1] Berlin, I. (1969) Four essays on Liberty (London: Oxford University Press )
[2] Habermas, J. (1972) The Theory of Communicational Action, (London: Heinemann)
[3] Alterity (otherness) as a concept is first established by Emmanuel Lévinas
[4]Popper, K. (1945) The Open Society and Its Enemies (London)
[5] Schumpeter, J.S. (1954) Capitalism, Socialism and Democracy (London: Allen & Unwin)
[6] Macpherson, C.B. (1977) The life and Times of Liberal Democracy (London: Oxford University Press )
[7] Habermas, J. (1972) Knowledge and Human Interests, (London: Heinemann)

Related Posts

No related posts.

Bij de lanceringceremonie van “EuroNews Perzisch-talige Service” was de Iraanse ambassade in Brussel aanwezig.

door Pejman Akbarzadeh

Op 27 oktober 2010 werd de lanceringceremonie van “EuroNews Perzisch-talige Service” gehouden in het Europees Parlement in Brussel. Bij deze ceremonie waren ook twee medewerkers van de Iraanse ambassade in Brussel aanwezig.

Volgens recente rapporten van internationale organisaties zoals Reporters Without Borders, heeft Iran nu de meeste journalisten in gevangenschap. Veel journalisten die de regering niet zint, worden aangehouden en in gevangenschap gezet in dit land. Er zijn ontelbare websites geblokkeerd en in het bijzonder na de controversiële verkiezing van 2009. Vele Perzische journalisten en activisten vluchten naar het buitenland als gevolg van angst voor gevangenschap en marteling.

Op basis van een rapport van de Perzisch-talige “Radio Zamaneh” in Amsterdam, heeft de heer Philippe Cayla – CEO van EuroNews – verklaart dat EuroNews niet verantwoordelijk is voor de uitnodiging van de leden van de Iraanse ambassade in Brussel. De heer Cayla geeft te kennen dat het erop lijkt, dat het ambassadepersoneel op basis van hun contacten met het Europees Parlement aanwezig kon zijn bij de ceremonie.

Deze kwestie heeft een golf van woede in de Perzische-Nederlandse gemeenschap teweeggebracht en als burgers van dit democratisch Europees land, willen wij graag weten wie verantwoordelijk is voor het uitnodigen van het ambassadepersoneel van de Islamitische Republiek Iran bij de lanceringceremonie van “EuroNews Perzische Service” in het Europees Parlement.

De situatie van de mensenrechten en de vrijheid van meningsuiting in Iran wordt erger en vertegenwoordigers van deze regering moeten niet worden verwelkomd bij dergelijke ceremonies. Menselijke waardigheid, vrijheid en vrijheid van meningsuiting zijn fundamentele waarden in Europa en degenen die dat schenden zijn niet welkom.
_________________________________________________________
* Voorzitter van het Perzisch-Nederlands Netwerk

Related Posts

No related posts.

De nieuwe sancties tegen Iran Suggereren dat de mensenrechten in Iran de EU onverschillig laten.

Door Shahin Nasiri en Pejman Salim
Bron: NRC Handelsbelad 3-8-2010, NRC next 4-8-2010

De EU vindt de sancties van de Veiligheidsraad tegen het atoomprogramma van Iran niet toereikend en treft de Iraanse economie met de zwaarste strafmaatregelen ooit. Zij wil de financiering en de ontwikkeling van het Iraanse atoomprogramma bemoeilijken door onder andere nieuwe investeringen van Europese bedrijven in de verouderde Iraanse gas- en olie-industrie te verbieden. Ook worden de Iraanse banken en de transportsector direct getroffen.

Deze sancties zijn omvangrijker dan eerdere maatregelen, ,maar desondanks valt te bezien of ze een duurzame oplossing bieden voor de veiligheidsproblematiek. Uit de inhoud van de sancties blijkt dat er veel aandacht geschonken wordt aan de nucleaire kwestie, terwijl de even heikele mensenrechtencasus op de achtergrond blijft. Volgens het ideale scenario zouden deze economische sancties Iran moeten overtuigen zijn nucleaire ambities op de onderhandelingstafel te leggen, een ontwikkeling die nodig is om Iran aan zijn non-proliferatie verplichtingen te laten voldoen. 

De Eu vergeet echter dat de nucleaire ambitie van Iran in het verlengde staat van zijn binnenlandse politiek. De grensoverschrijdende dreigementen van de Iraanse zijde- de atoomcrisis, provocatieve retoriek en de destabiliserende activiteiten in Irak, Afghanistan, Libanon en de Palestijnse gebieden vloeien voort uit de ideologische en megalomane motieven van een regime dat haar onderdanen op een brute wijze onderdrukt. In deze context beschouwen de machthebbers in Iran het miljarden kostende  atoomprogramma als het laatste en meest essentiële middel om hun op interne en internationaal niveau wankelende positie te herstellen. Door deze fundamentalistische mentaliteit heeft Iran in haar diplomatieke geschiedenis nauwelijks blijk gegeven van goede trouw in het nakomen van haar afspraken en het respecteren van het internationale recht.

De paradox is dat onder dit autoritaire stelsel een veelbelovende en levendige democratische beweging leeft die een oprechte en constructieve dialoog met de internationale gemeenschap wil. De weg naar een duurzame oplossing voor de veiligheidsproblematiek in de regio zal dus alleen gepaard gaan met de voortzetting van een succesvol democratiseringsproces in Iran. Dit wordt  door de dictators tegengewerkt. De prominente leden van de beweging worden gecensureerd, gemarteld en geëxecuteerd. Derhalve is een duurzame oplossing voor het conflict van Iran met het Westen ondenkbaar zolang Iran zijn fundamentalistische ideologie als uitgangspunt hanteert.

Uit zowel strategisch als principieel oogpunt had de EU, naast de eenzijdige economische sancties, de beschikbare juridische en diplomatieke middelen in kunnen zetten om mensen en instellingen, die een hoofdrol hebben gespeeld bij het op bloedige wijze neerslaan van de volksprotesten en mensenrechtenactiviteiten in Iran met sancties te treffen. Het valt te betreuren dat de EU  nauwelijks pogingen gedaan heeft om deze zorgwekkende mensenrechtensituatie in het sanctiepakket op te nemen. Hiermee geeft de EU blijk van onverschilligheid als het gaat om de mensenrechten in Iran. De Iraanse burgers worstelen met het vooruitzicht dat zodra een tijdelijk akkoord inzake het nucleaire dossier wordt bereikt, de mensenrechtendossier onmiddellijk in de lade verdwijnt.

Shahin Nasiri en Pejman Salim zijn respectievelijk voorzitter en bestuurslid van Iranian Progressieve Youth

Related Posts

No related posts.

Diplomatieke en juridische instrumenten zijn te allen tijde nuttige middelen om belangrijke onderwerpen zoals mensenrechtensituatie in Iran aan de orde te stellen.

Door Shahin Nasiri en Pejman Salim

Controversieel bezoekje
Onlangs heeft het inmiddels afgelaste werkbezoek van het hoofd van de Iraanse staatsmedia (IRIB), Ezatollah Zarghami, aan het gebouw van Beeld en Geluid voor controverse in de Nederlandse publieke opinie gezorgd. Uit interne correspondentie van de NPO blijkt dat de directie van de NPO en NOS de president van IRIB en de Iraanse ambassadeur persoonlijk zouden ontvangen.[1] Het kan de NOS en NPO niet ontgaan zijn dat IRIB sinds de omstreden verkiezingen van juni 2009 een journalistiek en democratisch kwalijke lijn volgt. Door uitzending van schijnprocessen, door marteling verkregen bekentenissen en eenzijdige berichtgeving heeft IRIB direct bijgedragen aan de onderdrukking van de Iraanse burgers.

 De publieke omroep motiveerde aanvankelijk dat zij voor dit bezoek educatieve doeleinden op het oog had. De omroeporganisaties wilden aan de Iraanse delegatie laten zien hoe men onafhankelijk nieuws kon maken. Door een vriendelijke dialoog zou IRIB zich richting betere journalistiek begeven. Gezien het feit dat de Iraanse Staatsmedia als de enige toegestane visuele media in Iran een totaal andere functie vervullen dan wat in het Westen gebruikelijk is, blijft het zeer twijfelachtig of de Iraanse collega’s met dezelfde onschuldige intentie dit bezoek wilden afronden.

Op basis van deze feitenstelling zijn de belangenorganisaties van de Perzische gemeenschap tot actie gekomen en hebben aangekondigd tegen dit werkbezoek te zullen protesteren. Bovendien hebben de Nederlandse parlementariërs hun zorgen en bezwaren tegen dit bezoek uitgesproken. Mede door deze reacties is het Publieke Omroep bij nader inzien ertoe bewogen om het bezoek te schrappen.

Legitimiteitscrisis
Het geschetste incident brengt het bekende dilemma tussen isolement en dialoog aan het oppervlak. Is een dialoog met het Iraanse staatsapparaat effectief en zelfs mogelijk? Kan een verzoeningspolitiek tegenover Iran een bijdrage leveren aan democratie en mensenrechtensituatie in Iran enerzijds en bevorderen van stabiliteit en veiligheid op internationaal niveau anderzijds?

Het staat buiten kijf dat het machtsevenwicht tussen Iraanse autoriteiten en de bevolking na de massale protesten van afgelopen jaar onomkeerbaar is verstoord. Sindsdien is het Iraanse regime beland in een diepgaande legitimiteitscrisis en kan haar wil niet meer zonder geweld afdwingen. Op internationaal niveau heeft het nucleaire miljardenprogramma van het regime het land sterk geïsoleerd. Met gebrek aan interne en externe geloofwaardigheid en de versterkte sancties door de internationale gemeenschap, zet de Iraanse staat onderhuidse middelen in om zich diplomatiek levende te houden. In deze context doen alle aanwijzingen vermoeden dat het regime in Iran verschillende Instrumenten inschakelt, waaronder lobbywerk, semi-diplomatieke bezoekjes en propaganda-activiteiten, om haar zwaar beschadigde imago op te poetsen. Het werkbezoek van de Iraanse delegatie aan Nederlandse omroeporganisaties behoort immers tot één van deze activiteiten.

 Het kenmerkende aan deze activiteiten is dat ze onder het motto van “dialoog” en “engagement” met het Westen plaatsvinden. Uiteraard kan dialoog binnen het politieke discours te allen tijde voor wederzijds begrip bevorderlijk zijn. Echter kan oprechte dialoog alleen ontstaan wanneer de betrokken partijen ervan uitgaan dat zij niet de gehele waarheid bezitten en er sprake is van principiële bereidwilligheid. De partijen dienen elkaar te erkennen en de grenzen van het internationaal recht als uitgangspunt te respecteren.

In tegenstelling tot deze grondgedachte hanteert het Iraanse regime weerbarstige maatstaven. De regeringsfunctionarissen roepen om dialoog met het Westen terwijl ze naar binnen toe hetzelfde Westen beschuldigen van alle civiele onrust Iran en Midden-Oosten, als even niet van universele ketterij. In die sfeer zijn mensenrechtenverdedigers, oppositiegroepen, journalisten en zelfs bloggers en Facebook gebruikers gemakkelijk voor verraders uit te maken. Sterker nog, ze worden beschuldigd van spionage voor de westerse en (pro)zionistische staten. Deze overtuiging over de ‘heidense’ en ‘machtlustige’ Westen komt voort uit de fundamentele grondslagen van de Islamitische Revolutie. Iran heeft in haar diplomatieke geschiedenis nauwelijks blijk gegeven van goede trouw in het nakomen van haar afspraken en het respecteren van de normen van het internationale recht. Dit geldt zowel voor veiligheidskwesties als haar plicht om mensenrechten te respecteren. Het is daarom in beginsel al onwaarschijnlijk dat Iran met deze zowel ideologisch als fundamentalistische beginselen een constructieve dialoog met het westen wil. Derhalve behoren de Europese instanties niet uit het oog te verliezen dat  de dictators in Iran slechts van allerlei kredietgevende bezoekjes met het westen en reeks andere propaganda-activiteiten misbruik weten te maken om hun intern wankelende positie te restaureren.

Politieke wil
Het feit dat de voorafgaande overwegingen tot de conclusie leiden dat een constructieve dialoog met Iran ondoenlijk blijkt te zijn, betekent nog niet dat de westerse beleidmakers blindelings het beleid van diplomatiek isolement zouden moeten toepassen. Integendeel, Diplomatieke en juridische instrumenten zijn te allen tijde nuttige middelen om belangrijke onderwerpen zoals mensenrechtensituatie in Iran aan de orde te stellen.

Uit de resultaten van de specifieke PartijWijzer [2]over Iran die in de aanloop naar de Tweede Kamerverkiezingen was gepubliceerd, blijkt dat een meerderheid van de Tweede Kamer, in het bijzonder de regerende partijen, er belang aan hecht de mensenrechtencasus bij diplomatieke aangelegenheden met Iran op nummer één van de lijst te zetten. De partijen tonen zich zelfs welwillend instanties (bijv. IRIB) en personen (bijv. het hoofd van IRIB, Zarghami) sancties op te leggen die een hoofdrol hebben gehad in het neerslaan van de volksprotesten. Deze politieke wil dient zich echter nog te weerkaatsen binnen de horizon van de politieke praxis. Om deze politieke wil te realiseren dient dus het beschermen van mensenrechten bij alle betrekkingen met Iran de leidraad van het Nederlands internationaal beleid te vormen.

 Juist in dit cruciale tijdbestek doet Europa er zowel vanuit strategisch als principieel oogpunt verstandig aan om in plaats van het nastreven van een illusoire dialoog, met diens desastreuze gevolgen voor de democratische grassroots bewegingen in Iran, de partij van het Iraanse volk te kiezen.

Shahin Nasiri  en Pejman Salim zijn respectievelijk voorzitter en bestuurslid van Iranian Progressive Youth

[2] Zie hiervoor: Iranian Progressive Youth;  “PartijWijzer Iran 2010”,  http://www.iranpy.net/partijwijzer/ (juni 2010)

Related Posts

No related posts.