PERSBERICHT

De regering van Ahmadinejad krijgt weer poot in Nederland dankzij Clingendael Instituut

´s-Gravenhage, 1 september 2010  

De Iraanse ambassade te Den Haag heeft in samenwerking met Clingendael Instituut voor internationale betrekkingen de heer Mohammad Bagher Khoramshad, de Iraanse onderminister van Buitenlandse Zaken voor een lezing uitgenodigd op 17 september 2010 in Den Haag. Khoramshad is belast met het dossier van internationale relaties van het Iraans hoger onderwijs en onderzoek. De titel van deze lezing is “Latest developments in the relation between the Islamic Republic of Iran and Europe”. De Iranian Progressive Youth roept Clingendael op om af te zien van deze lezing, waar de academische en diplomatieke aanwezigheid van deze Iraanse hoge functionaris op diplomatieke en mensenrechtelijke gronden onaanvaardbaar is.

Wij vinden deze actie niet alleen onaanvaardbaar omdat het Iraanse ministerie van de Buitenlandse zaken als een onderdeel van het Iraanse regime een prominente rol speelt in het onderdrukken van het Iraanse volk, maar ook omdat de Iraanse minister van Onderwijs en Onderzoek, waar Khoramshad eerst onderminister is geweest, zich recentelijk dreigend heeft uitgelaten richting Iraanse academici en studenten: “Studenten zullen breken als zij de bevelen van de geestelijke leider niet gehoorzamen” en “als academici het niet eens zijn met de geestelijke leider, kunnen zij beter worden uitgeroeid” geven de richtlijn voor onderwijs en onderzoek in Iraanse universiteiten aan.

Khoramshad zet zijn werk op het gebied van onderwijs nu voort onder het ministerie van Buitenlandse Zaken. Het lijkt er sterk op dat Khoramshad nu een internationale public relations functie vervult. Het is dan ook onwaarschijnlijk dat een Iraanse functionaris een onschuldig academische dialoog aan wilt gaan met een Westers onderzoeksinstituut. Op de aanvulling van de Iraanse blacklist van organisaties staat bijvoorbeeld het gehele Yale University en met Clingendael vergelijkbare Hoover Institute, maar ook Human Rights Watch en Hivos.

Naar onze mening is het onacceptabel dat een democratisch Europees instituut, deels gefinancierd door belastinggeld erkenning schenkt aan een totalitair regime, dat zich schuldig maakt aan misdaden tegen de menselijkheid. In het bijzonder speelt de Iraanse ministerie van Buitenlandse Zaken een hoofdrol in grensoverschrijdende destabiliserende activiteiten zoals het steunen van de terroristische organisaties en verdedigt het omstreden Iraanse atoomprogramma.

Om deze redenen kan Iraninan Progressive Youth, een van de  belangenorganisaties van de Perzische (Iraanse) gemeenschap in Nederland zich niet verenigen met deze uitnodiging van Clingendael en diens samenwerking met de Iraanse ambassade. IPY roept Clingendael op om alsnog af te zien van het organiseren van deze lezing. Tevens vragen wij de Minister van Buitenlandse Zaken de heer Maxime Verhagen niet instemmend te reageren op de eventuele visumaanvraag van de heer Khoramshad voor zover de wettelijke bepalingen dat toestaan. Voorts vragen wij de aandacht van de Nederlandse volksvertegenwoordigers voor deze actie, aangezien deze actie op gespannen voet staat met het buitenlandse beleid van de Nederlandse staat.

Tot slot kondigen wij een demonstratie aan op 17 september 2010 om 15:00 uur tijdens de lezing bij Clingendael 7 te Den Haag, indien de lezing toch plaats vindt.

Iranian Progressive Youth

Contactpersoon:
Pejman Salim
E-mail: pejman@iranpy.net     contact@iranpy.net
Mobile: +31 643800738

No related posts.

Call for Dialogue

On why and how of forming an independent and distributed self-organization of the Iranian youth and students abroad

Europe-based Persian student activists are coming together for a conference in Germany in October of 2010. The three-day “Call for Dialogue” will be held at Berlin Free University on the 1st, 2nd, and 3rd of October 2010.
The conference organizers have announced that “the current political situation of Iran causes its nationals who live both inside its geographical territories and across the globe to gasp for air under the shell of a seemingly endless night. The recent waves of protest in Iran, despite all the sacrifices, have not yet broken down the dam of repression, oppression, and crackdown. Bloods has been washed off the streets, but the struggle is by no means over.”

The student activists believe that the Persian (Iranian) protest movement now requires careful reflection of the past and the creation of new perspectives to determine future actions and guide its existence. The experience of the movement clearly demonstrates that organizing from below is necessary to end cycles of domination.
The non-partisan “Call for Dialogue” organizers, add, “Our generation has never had the possibility to create an independent response to the established inhumane practices of our government. As a result, we see the need to organize a series of meetings and dialogues concerning issues surrounding the concept of ‘organizing from below’. These sessions have been arranged by students and young political activists who seek to set the foundation for an independent and distributed organization of youth and students. The formation of such an organization through a ‘from below’ process necessitates the discussion of sensitive issues by members of various concerned groups. Therefore, it is crucial that many diverse young activists gather to discuss the pivotal topics and problems pertaining to the self-organization of Iranian students and youth abroad.

“To this end, we call for interested groups to gather and discuss the issues surrounding formation of an independent, distributed, self-organization of youth and students abroad. We believe that alternative approaches can be developed with collective intellect and that for that reason, we need to engage in continuous dialogue. We hope that this gathering will be the opening chapter of a novel experience in the political arena.”

The focus of the three day gathering will be the following themes:
1. The necessity to form an independent, distributed, self-organized groups of the Iranian youth and students abroad
(The difficulties of the current political situation; requirements and prospects of transition)
2. Revisiting the experience of the activities of the youth networks abroad, particularly in the past year
(Achievements, shortcomings, and possibilities of a more widespread self-organization of these networks)
3. An overview of the international experiences regarding the organization of youth and the students
(With an emphasis on the experiences of self-organized international groups)
4. Alternative models of independent self-organization of youth and students abroad
(With an emphasis on organizing from below: how and why?)

Format of the gathering
Our goal is to provide the possibility of active participation in this meeting, in such a way that they get to know and talk to each other, trust one another, and think together so that we can eventually find common objectives for collaboration. To this aim, the meeting will be held as panel discussions and open discussion sessions.
The content of the panels will be the articles that are to be submitted and presented by participants. The submission of articles is not mandatory for participation in the meeting. Furthermore, some of the panels will bring together Persian-speaking with non-Persian speaking international activists and will be held in English or German.

Article submission
All interested youth and students are encouraged to submit articles related to the above themes. Submit by 15thSeptember, 2010 to youthdialog@gmail.com . Articles should be in “MS-Word” format. The received articles will be all published in both digital and print formats and will become accessible to the public on the website of the meeting.
Due to time constraints, only a selection of articles will be presented by the author. The list of the articles and the participants of the panels will be announced on the 20th of September.

Registration
In order to facilitate the arrangements of the meeting, interested youth and students are kindly requested to inform the organizers of their attendance by sending in a registration form to youthdialog@gmail.com. Registration will also be possible at the site of the meeting. It should be noted that personal details of the participants are not mandatory for registration.

Facilities
During the gathering, accommodations will be available free of charge inside the university sport halls or dorms. Participants should bring their own sleeping bags.
For information regarding cheap public transportation, please contact your local youth network. In order to get in touch with your local network, you can contact youthdialog@gmail.com

Time and location
Friday 1st- Sunday 3rd October, 2010
Freie Universität Berlin

Registration fee: 20 Euros, student-card holders 10 Euros
The registration fee covers 3 days of the gathering and is just an aid to the expenses of the meetings

Confirm your attendance at the Facebook event here

www.youthdialog.blogspot.com
youthdialog@gmail.com

A group of local youth and student networks and young activists abroad

فراخوان به گفتگو

پیرامون چرایی و چگونگی سازمان یابی مستقل و فرامحلی جوانان و دانشجویان خارج کشور

آنانی که نمی خواهند به زیستن در فاجعه خو کنند همواره جویای راههایی هستند که امیدها و تلاشهای خود برای بازسازی جامعه را در بسترهای جمعی سامان دهند. این راهها اگر چه اغلب به دشواری یافت می شوند و گاه نیز به بیراهه و ناکامی می انجامند، اما بی گمان با سکون نسبتی ندارند. حیات سیاسی جامعه  ما در قرن اخیر شاهد گویایی است از این راهجویی های جمعی به سوی آفرینش افقهای روشن. فضای سیاسی کنونی جامعه ایرانی، چه در درون مرزهای جعرافیایی آن، و چه در گستره ی پراکنده جهانی، زیر پوست شبی به ظاهر بی انتها، مضطرب نفس می کشد. سیل سیال مردم با تمام جانفشانی ها هنوز سد اختناق، ستم و سرکوب را درهم نشکسته است. خون ها از خیابان شسته شده اند، اما آب ها از آسیاب نیفتاده است. اینک جنبش اعتراضی به مرحله ای از حیات خود رسیده است که نیاز به بازنگری دقیق گذشته و ترسیم چشم انداز نوین برای هستی و کنش خود در آینده دارد. تجربه ی فراز و فرودهای همین جنبش نیز به روشنی گواه آن است که سازمان یابی از پایین ضرورتی است گریزناپذیر در مبارزات مردمی برای پایان دادن به بازتولید چرخههای سلطه
همگرایی این دغدغه ها به آغاز سلسله جلسات و گفتگوهایی میان جمع هایی از دانشجویان و فعالان سیاسی جوان خارج کشور در مورد امکان و چگونگی امر «سازمان یابی از پایین» منجر گردید که زمینه سازی برای سازمان یابی مستقل و فرامحلی جوانان و دانشجویان خارج کشور را دورنمای خود قرار داده بود. ضرورت اندیشیدن به این دورنما از این واقعیت بر می خیزد که نسل ما هیچگاه فرصت آن را نیافته که پاسخ سیاسی مستقل خود را به مناسبات غیرانسانی مستقر طرح ریزی کرده و بنیان نهد. دلمشغولی برای شکل گیری چنین تشکلی در روندی از پایین، ایجاب می کند طرح این موضوع حساس در جمع های وسیع تری دنبال شود و این مستلزم آن است که تمامی مباحث ضروری معطوف به چنین هدفی، در نشستی سراسری و با حضور گسترده ی فعالان جوان علاقمند مطرح شود. بر این مبنا متن حاضر که خود حاصل آن گفتگوهای اولیه ی چندین ماهه است، فراخوانی است به مشارکت در همایشی که محور آن گفتگوی جمعی پیرامون ضرروت ها و راهکارهای سازمان یابی مستقل و فرامحلی جوانان و دانشجویان خارج کشور خواهد بود. بی-تردید دستیابی به راهکارهای بدیلی که افقهای دیگری را بگشایند، می تواند از دل خرد جمعی ای زاده شود که لاجرم همزاد گفتگوهای مستمر است. امید است برگزاری چنین گردهمایی هایی زمینه ای گردد برای گشایش و تجربه ی عرصه ی جدیدی در فضای سیاسی پیش روی ما.

محورهای بحث و گفتگو در همایش سه روزه ای که به همین منظور تدارک دیده شده به شرح زیر خواهد بود

١. ضرورت های سازمان یابی مستقل و فرامحلی جوانان و دانشجویان خارج کشور
(دشواری های وضعیت سیاسی حاضر؛ الزامات و چشم اندازهای گذار)
٢. بازخوانی تجارب فعالیت شبکه های جوانان خارج کشور، به ویژه در سال گذشته
(دستاوردها، کاستی ها و امکانات موجود برای سازمان یابی گسترده تر این شبکه ها)
٣. نگاهی به تجارب بین المللی در زمینه ی سازمان یابی جوانان و دانشجویان
(با تاکید بر تجربیات گروه های خودسازمان یافته ی بین المللی)
٤. الگوهای بدیل برای سازمان یابی مستقل جوانان و دانشجویان خارج کشور
(با تاکید بر سازمان یابی از پایین: چیستی و چرایی آن)

شیوه ی برگزاری
برآنیم که امکان شرکت فعال همه ی دانشجویان و جوانان علاقمند در این همایش فراهم باشد تا همه بتوانند با هم گفتگو کنند، یکدیگر را بهتر بشناسند، به هم اعتماد کنند و با هم بیاندیشند تا بتوانیم در نهایت افقی مشترک برای همکاری بیابیم. از این رو نشست ها در قالب میزگردهای بحث و گفتگو و همچنین جلسات بحث آزاد برگزار می شود. محتوای میزگردهای گفتگو نیز بر اساس مقالات ارائه شده توسط خود شرکت کنندگان شکل خواهد گرفت. اگر چه برای حضور در همایش یا شرکت در مباحثات اتاق‌های گفتگو، الزامی به ارائه ی مقاله نیست. علاوه بر این، برای حضور فعالین بین المللی، میزگردهایی به زبان انگلیسی و آلمانی هم پیش بینی شده است

ارسال مقالات
از تمامی دانشجویان و جوانان علاقمند به ارائه ی مقاله دعوت می شود تا در مورد محورهای فوق مقالات خود را حداکثر تا تاریخ ١٥ سپتامبر به نشانی پست الکترونیکی، مندرج در پایان فراخوان، و بصورت “Word” ارسال کنند. محدودیتی در مورد حجم مقاله وجود ندارد. کلیه ی مقالات دریافتی در دو شکل دیجیتالی و چاپی برای شرکت کنندگان و در وب سایت این گردهمائی برای دسترسی همگان منتشر خواهند شد. با توجه به محدودیت  زمانی تعدادی از مقالات برای هر میزگرد برگزیده و توسط مولفان ارائه می گردند. فهرست مقالات و ارائه دهندگان میزگردها حداکثر تا تاریخ ٢٠ سپتامبر منتشر می گردد

ثبت نام
به منظور تسهیل در برگزاری این گردهمایی از دانشجویان و جوانان علاقمند درخواست می شود تا با پر کردن فرم ثبت نام، شرکت خود را تا حد امکان به اطلاع برگزارکنندگان برسانند. در صورت وجود هرگونه محدودیت در ثبت نام، شرکت بدون ثبت نام قبلی و تهیه ی کارت ورود در محل هم امکان پذیر است. ضمنا ذکر مشخصات فردی برای ثبت نام، چه از طریق ارسال فرم با ایمیل و چه به صورت حضوری، الزامی نیست

 لطفا فرم ثبت نام را در این لینک بصورت آنلاین پر کنید

تسهیلات
امکان اقامت رایگان در سالن ورزش دانشگاه مجهز به امکانات بهداشتی برای شرکت کنندگان پیش بینی گردیده است. به همراه داشتن کیسه خواب بر عهده ی خود شرکت کنندگان می باشد. برای آگاهی از امکان حمل و نقل جمعی و ارزان به محل برگزاری می توانید به شبکه های محلی جوانان شهر یا کشور خود مراجعه نمایید. برای آگاهی از شیوه ی ارتباط با شبکه ی محلی خود می توانید با ایمیل زیر تماس بگیرید

زمان و مکان
جمعه یکم تا یکشنبه سوم اکتبر ٢٠١٠
دانشگاه آزاد برلین
ورودی ٢٠ یورو، دارندگان کارت دانشجوئی ١٠ یورو
مبلغ ورودی برای کل مدت همایش بوده و صرفا جهت کمک به تامین هزینه های برگزاری دریافت می گردد

Confirm your attendance at the Facebook event here

www.youthdialog.blogspot.com
youthdialog@gmail.com
مجموعه ای از شبکه های محلی جوانان و دانشجویان و فعالین جوان خارج کشور

Related posts:

1. سازمان : هم استراتژی هم تاکتیک در جنبش دانشجویی

Door Shahin Nasiri en Pejman Salim
Bron: NRC Handelsbelad 3-8-2010, NRC next 4-8-2010

De EU vindt de sancties van de Veiligheidsraad tegen het atoomprogramma van Iran niet toereikend en treft de Iraanse economie met de zwaarste strafmaatregelen ooit. Zij wil de financiering en de ontwikkeling van het Iraanse atoomprogramma bemoeilijken door onder andere nieuwe investeringen van Europese bedrijven in de verouderde Iraanse gas- en olie-industrie te verbieden. Ook worden de Iraanse banken en de transportsector direct getroffen.

Deze sancties zijn omvangrijker dan eerdere maatregelen, ,maar desondanks valt te bezien of ze een duurzame oplossing bieden voor de veiligheidsproblematiek. Uit de inhoud van de sancties blijkt dat er veel aandacht geschonken wordt aan de nucleaire kwestie, terwijl de even heikele mensenrechtencasus op de achtergrond blijft. Volgens het ideale scenario zouden deze economische sancties Iran moeten overtuigen zijn nucleaire ambities op de onderhandelingstafel te leggen, een ontwikkeling die nodig is om Iran aan zijn non-proliferatie verplichtingen te laten voldoen. 

De Eu vergeet echter dat de nucleaire ambitie van Iran in het verlengde staat van zijn binnenlandse politiek. De grensoverschrijdende dreigementen van de Iraanse zijde- de atoomcrisis, provocatieve retoriek en de destabiliserende activiteiten in Irak, Afghanistan, Libanon en de Palestijnse gebieden vloeien voort uit de ideologische en megalomane motieven van een regime dat haar onderdanen op een brute wijze onderdrukt. In deze context beschouwen de machthebbers in Iran het miljarden kostende  atoomprogramma als het laatste en meest essentiële middel om hun op interne en internationaal niveau wankelende positie te herstellen. Door deze fundamentalistische mentaliteit heeft Iran in haar diplomatieke geschiedenis nauwelijks blijk gegeven van goede trouw in het nakomen van haar afspraken en het respecteren van het internationale recht.

De paradox is dat onder dit autoritaire stelsel een veelbelovende en levendige democratische beweging leeft die een oprechte en constructieve dialoog met de internationale gemeenschap wil. De weg naar een duurzame oplossing voor de veiligheidsproblematiek in de regio zal dus alleen gepaard gaan met de voortzetting van een succesvol democratiseringsproces in Iran. Dit wordt  door de dictators tegengewerkt. De prominente leden van de beweging worden gecensureerd, gemarteld en geëxecuteerd. Derhalve is een duurzame oplossing voor het conflict van Iran met het Westen ondenkbaar zolang Iran zijn fundamentalistische ideologie als uitgangspunt hanteert.

Uit zowel strategisch als principieel oogpunt had de EU, naast de eenzijdige economische sancties, de beschikbare juridische en diplomatieke middelen in kunnen zetten om mensen en instellingen, die een hoofdrol hebben gespeeld bij het op bloedige wijze neerslaan van de volksprotesten en mensenrechtenactiviteiten in Iran met sancties te treffen. Het valt te betreuren dat de EU  nauwelijks pogingen gedaan heeft om deze zorgwekkende mensenrechtensituatie in het sanctiepakket op te nemen. Hiermee geeft de EU blijk van onverschilligheid als het gaat om de mensenrechten in Iran. De Iraanse burgers worstelen met het vooruitzicht dat zodra een tijdelijk akkoord inzake het nucleaire dossier wordt bereikt, de mensenrechtendossier onmiddellijk in de lade verdwijnt.

Shahin Nasiri en Pejman Salim zijn respectievelijk voorzitter en bestuurslid van Iranian Progressieve Youth

No related posts.

Door Shahin Nasiri en Pejman Salim

Controversieel bezoekje
Onlangs heeft het inmiddels afgelaste werkbezoek van het hoofd van de Iraanse staatsmedia (IRIB), Ezatollah Zarghami, aan het gebouw van Beeld en Geluid voor controverse in de Nederlandse publieke opinie gezorgd. Uit interne correspondentie van de NPO blijkt dat de directie van de NPO en NOS de president van IRIB en de Iraanse ambassadeur persoonlijk zouden ontvangen.[1] Het kan de NOS en NPO niet ontgaan zijn dat IRIB sinds de omstreden verkiezingen van juni 2009 een journalistiek en democratisch kwalijke lijn volgt. Door uitzending van schijnprocessen, door marteling verkregen bekentenissen en eenzijdige berichtgeving heeft IRIB direct bijgedragen aan de onderdrukking van de Iraanse burgers.

 De publieke omroep motiveerde aanvankelijk dat zij voor dit bezoek educatieve doeleinden op het oog had. De omroeporganisaties wilden aan de Iraanse delegatie laten zien hoe men onafhankelijk nieuws kon maken. Door een vriendelijke dialoog zou IRIB zich richting betere journalistiek begeven. Gezien het feit dat de Iraanse Staatsmedia als de enige toegestane visuele media in Iran een totaal andere functie vervullen dan wat in het Westen gebruikelijk is, blijft het zeer twijfelachtig of de Iraanse collega’s met dezelfde onschuldige intentie dit bezoek wilden afronden.

Op basis van deze feitenstelling zijn de belangenorganisaties van de Perzische gemeenschap tot actie gekomen en hebben aangekondigd tegen dit werkbezoek te zullen protesteren. Bovendien hebben de Nederlandse parlementariërs hun zorgen en bezwaren tegen dit bezoek uitgesproken. Mede door deze reacties is het Publieke Omroep bij nader inzien ertoe bewogen om het bezoek te schrappen.

Legitimiteitscrisis
Het geschetste incident brengt het bekende dilemma tussen isolement en dialoog aan het oppervlak. Is een dialoog met het Iraanse staatsapparaat effectief en zelfs mogelijk? Kan een verzoeningspolitiek tegenover Iran een bijdrage leveren aan democratie en mensenrechtensituatie in Iran enerzijds en bevorderen van stabiliteit en veiligheid op internationaal niveau anderzijds?

Het staat buiten kijf dat het machtsevenwicht tussen Iraanse autoriteiten en de bevolking na de massale protesten van afgelopen jaar onomkeerbaar is verstoord. Sindsdien is het Iraanse regime beland in een diepgaande legitimiteitscrisis en kan haar wil niet meer zonder geweld afdwingen. Op internationaal niveau heeft het nucleaire miljardenprogramma van het regime het land sterk geïsoleerd. Met gebrek aan interne en externe geloofwaardigheid en de versterkte sancties door de internationale gemeenschap, zet de Iraanse staat onderhuidse middelen in om zich diplomatiek levende te houden. In deze context doen alle aanwijzingen vermoeden dat het regime in Iran verschillende Instrumenten inschakelt, waaronder lobbywerk, semi-diplomatieke bezoekjes en propaganda-activiteiten, om haar zwaar beschadigde imago op te poetsen. Het werkbezoek van de Iraanse delegatie aan Nederlandse omroeporganisaties behoort immers tot één van deze activiteiten.

 Het kenmerkende aan deze activiteiten is dat ze onder het motto van “dialoog” en “engagement” met het Westen plaatsvinden. Uiteraard kan dialoog binnen het politieke discours te allen tijde voor wederzijds begrip bevorderlijk zijn. Echter kan oprechte dialoog alleen ontstaan wanneer de betrokken partijen ervan uitgaan dat zij niet de gehele waarheid bezitten en er sprake is van principiële bereidwilligheid. De partijen dienen elkaar te erkennen en de grenzen van het internationaal recht als uitgangspunt te respecteren.

In tegenstelling tot deze grondgedachte hanteert het Iraanse regime weerbarstige maatstaven. De regeringsfunctionarissen roepen om dialoog met het Westen terwijl ze naar binnen toe hetzelfde Westen beschuldigen van alle civiele onrust Iran en Midden-Oosten, als even niet van universele ketterij. In die sfeer zijn mensenrechtenverdedigers, oppositiegroepen, journalisten en zelfs bloggers en Facebook gebruikers gemakkelijk voor verraders uit te maken. Sterker nog, ze worden beschuldigd van spionage voor de westerse en (pro)zionistische staten. Deze overtuiging over de ‘heidense’ en ‘machtlustige’ Westen komt voort uit de fundamentele grondslagen van de Islamitische Revolutie. Iran heeft in haar diplomatieke geschiedenis nauwelijks blijk gegeven van goede trouw in het nakomen van haar afspraken en het respecteren van de normen van het internationale recht. Dit geldt zowel voor veiligheidskwesties als haar plicht om mensenrechten te respecteren. Het is daarom in beginsel al onwaarschijnlijk dat Iran met deze zowel ideologisch als fundamentalistische beginselen een constructieve dialoog met het westen wil. Derhalve behoren de Europese instanties niet uit het oog te verliezen dat  de dictators in Iran slechts van allerlei kredietgevende bezoekjes met het westen en reeks andere propaganda-activiteiten misbruik weten te maken om hun intern wankelende positie te restaureren.

Politieke wil
Het feit dat de voorafgaande overwegingen tot de conclusie leiden dat een constructieve dialoog met Iran ondoenlijk blijkt te zijn, betekent nog niet dat de westerse beleidmakers blindelings het beleid van diplomatiek isolement zouden moeten toepassen. Integendeel, Diplomatieke en juridische instrumenten zijn te allen tijde nuttige middelen om belangrijke onderwerpen zoals mensenrechtensituatie in Iran aan de orde te stellen.

Uit de resultaten van de specifieke PartijWijzer [2]over Iran die in de aanloop naar de Tweede Kamerverkiezingen was gepubliceerd, blijkt dat een meerderheid van de Tweede Kamer, in het bijzonder de regerende partijen, er belang aan hecht de mensenrechtencasus bij diplomatieke aangelegenheden met Iran op nummer één van de lijst te zetten. De partijen tonen zich zelfs welwillend instanties (bijv. IRIB) en personen (bijv. het hoofd van IRIB, Zarghami) sancties op te leggen die een hoofdrol hebben gehad in het neerslaan van de volksprotesten. Deze politieke wil dient zich echter nog te weerkaatsen binnen de horizon van de politieke praxis. Om deze politieke wil te realiseren dient dus het beschermen van mensenrechten bij alle betrekkingen met Iran de leidraad van het Nederlands internationaal beleid te vormen.

 Juist in dit cruciale tijdbestek doet Europa er zowel vanuit strategisch als principieel oogpunt verstandig aan om in plaats van het nastreven van een illusoire dialoog, met diens desastreuze gevolgen voor de democratische grassroots bewegingen in Iran, de partij van het Iraanse volk te kiezen.

Shahin Nasiri  en Pejman Salim zijn respectievelijk voorzitter en bestuurslid van Iranian Progressive Youth

[2] Zie hiervoor: Iranian Progressive Youth;  “PartijWijzer Iran 2010”,  http://www.iranpy.net/partijwijzer/ (juni 2010)

No related posts.

door Pejman Akbarzadeh *

In de jaren tachtig was de Perzischsprekende gemeenschap in Nederland de enige die verschillende benamingen gebruikte om de eigen taal mee aan te duiden: ‘Perzisch’, ‘Farsi’ en ‘Dari’. Dit heeft veel verwarring teweeggebracht onder Nederlanders over welke van deze benamingen nu de juiste is.

‘Farsi’ (een Arabische verbastering van het woord ‘Parsi’), is de inheemse benaming voor ‘Perzische taal’. Net zoals de Chinezen hun eigen taal aanduiden met ‘Hanyu’ terwijl de Nederlanders de taal aanduiden met ‘Chinees’, de Zweden hun taal ‘Svenska’ noemen (‘Zweeds’ in het Nederlands) en de Spanjaarden het hebben over ‘español’ (‘Spaans’ in het Nederlands), gebruiken de Perzen (Iraniërs) de term ‘Farsi’ of ‘Parsi’ om hun moedertaal aan te duiden.

In het Nederlands heeft deze taal echter altijd bekendgestaan als ‘Perzisch’ (‘Persian’ in het Engels). Maar sommige Perzischsprekende immigranten in Nederland (vooral in de jaren tachtig en negentig) bleven ook in het Nederlands ‘Farsi’ zeggen als ze het over hun taal hadden en het woord werd algemeen geaccepteerd in Nederland.

Wanneer je het in Nederland hebt over ‘Perzisch’, kunnen mensen direct een verband leggen met verschillende welbekende aspecten van de Perzische cultuur en geschiedenis, zoals het Perzische tapijt, de Perzische kat, de Perzische keuken, de Perzische Golf, Perzische literatuur enzovoorts. Maar met ‘Farsi’, dat alleen duidelijk is voor Perzischsprekende mensen zelf en een paar andere nationaliteiten in het Midden Oosten, gaat deze associatie verloren.

De Academie voor de Perzische Taal en Literatuur (Farhangestan) in Teheran heeft ook een uitspraak over deze kwestie gedaan en heeft ieder gebruik van het woord ‘Farsi’ (in plaats van Perzisch of Persian) in Westerse talen verworpen.

In de eerste alinea van de verklaring staat: ‘Perzisch is eeuwenlang in allerlei soorten publicaties, zowel in culturele, wetenschappelijke als diplomatieke documenten gebruikt, daardoor heeft het een zeer belangrijke historische en culturele connotatie. Het veranderen van Perzisch in Farsi zou deze belangrijke geschiedenis tenietdoen. Het veranderen van Perzisch in Farsi zou de indruk kunnen wekken dat het om een nieuwe taal gaat, en dat zou heel goed de bedoeling kunnen zijn van sommige mensen die Farsi gebruiken.’

Alle internationale radiostations die ook in het Perzisch uitzenden (bijvoorbeeld VOA, BBC, DW, RFE/RL enzovoort) gebruiken de benaming ‘Persian Service’ (Perzische Dienst) in plaats van het onjuiste ‘Farsi Service’. Hetzelfde geldt voor de Amercian Association of Teachers of Persian, het Centre for Promotion of Persian Language and Literature, en diverse Amerikaanse en Europese vooraanstaande universiteiten (waaronder Yale University, Oxford en Columbia).

In Nederland zijn tot nu toe ook twee Perzisch-Nederlandse woordenboeken verschenen waarvan de titel luidt ‘Perzisch-Nederlands Woordenboek’. Aan de Rijksuniversiteit Leiden, het toonaangevende instituut voor Perzisch taalonderwijs in Nederland spreekt men van ‘Perzisch’ om deze taal aan te duiden. Hetzelfde geldt voor de Nederlandse vertalingen van klassieke en moderne Perzische literaire werken.

Sommigen geloven ten onrechte dat de officiële taal van Iran (Perzië) ‘Farsi’ zou moeten worden genoemd, terwijl de taal die in Tajikistan en Afghanistan wordt gesproken zou moeten worden aangeduid met ‘Dari’ en dat ‘Perzisch’ zou moeten worden gebruikt als verzamelnaam voor deze beide talen! Het verschil tussen het Perzisch dat wordt gesproken in Iran, Afghanistan of Tajikistan is echter niet wezenlijk en niet groot genoeg om een dergelijk onderscheid te maken.

Kijk maar eens naar het volgende voorbeeld. Een Egyptenaar en een inwoner van Qatar voeren een gesprek in het Arabisch. Ze zullen op een heleboel problemen stuiten en elkaar niet makkelijk kunnen begrijpen. Desondanks wordt de taal die zij spreken ‘Arabisch’ genoemd. Er is niemand die het ook maar zou proberen om hun beider dialecten apart te benoemen en te spreken van ‘Qatari’ en ‘Egyptisch’! Echter Perzen (Iraniërs), Tajiken en Afghanen kunnen in het Perzisch een gesprek voeren en elkaar zonder problemen verstaan. Waarom zouden hun dialecten dan apart moeten worden geclassificeerd en met verschillende benamingen worden aangeduid?

Het gebruik van ‘Farsi’ in het Nederlands (dat gangbaar is geworden in de jaren tachtig) in plaats van ‘Perzisch’ is net zo onjuist en vreemd als wanneer men zou spreken van ‘Farsi Golf’ in plaats van ‘Perzische Golf’.

________________
* Pejman Akbarzadeh is een Perzische pianist, journalist en onderzoeker. Hij is de voorzitter van de ‘Persian Dutch Network’ in Amsterdam.

No related posts.

PERSBERICHT

NOS verwelkomt het hoofd van de propagandamachine van het repressieve regime van Iran.

´s-Gravenhage 29 juni 2010

Op maandag 05 juli 2010 om 10:30 wordt Seyyed Ezzatollah Zarghami, het hoofd van de Islamic Republic of Iran Broadcasting (IRIB) en zijn delegatie door NOS verwelkomd. De delegatie bezoekt NPO en het Instituut voor Beeld en Geluid en gaat in gesprek de heer Jan de Jong directeur van NOS en de heer Henk Hagroot directeur van NPO. Dit bezoek is georganiseerd door de Iraanse ambassade te Den Haag en via de kanalen van EBU, waar IRIB lid (associate member) is.

IRIB en Seyyed Ezzatollah Zargham hebben een prominente rol gespeeld in het onderdrukken van de oppositie rondom de omstreden verkiezingen van juni 2009. IRIB heeft onder andere meerdere malen bekentenissen uitgezonden van dissidenten en mensenrechtenverdedigers waar martelingen of agressieve verhoortechnieken aan vooraf zijn gegaan. Ook heeft IRIB consequent geweigerd zendtijd te geven aan elk dissident geluid. Het hoofd van IRIB wordt door de Opperste Leider van de Islamitische Republiek van Iran benoemd die de grootste hand heeft in het gewelddadig neerslaan van de Iraanse emancipatoire beweging. IRIB is naast de veiligheidsdienst en de Revolutionaire Garde een van de belangrijkste pilaren van het dogmatische regime in Iran, die belast is met het voeren van propaganda. IRIB heeft als staatsomroep het exclusieve recht om Tv-beelden uit te zenden. Maar niet alleen zijn alle beelden eenzijdig geselecteerd, IRIB richt zich specifiek op beeldvorming in het voordeel van het staatsapparaat, al is dat door mede opzetten van schrikwekkende show trials.

Iranian Progressive Youth (IPY) als een belangenorganisatie van Iraniërs in Nederland acht het onaanvaardbaar dat NOS en NPO voornemens is deze delegatie uit Iran officieel te ontvangen, terwijl deze zich bewust zijn van de rol van IRIB in het onderdrukken van democratische bewegingen in Iran.

IPY is van mening dat deze gebeurtenis in strijd is met het beleid van de Nederlandse regering omtrent de ondersteuning van democratische bewegingen in Iran. Zelfs buiten het diplomatieke beleid om, is deze actie moreel onaanvaardbaar. De NOS en NPO beseffen goed dat de kennis die deze delegatie opdoet van de Nederlandse omroep haast onvermijdelijk wordt misbruikt door een propagandamachine die zich weinig aantrekt van journalistieke en maatschappelijke verantwoordelijkheid.

IPY roept NOS en NPO uit om alsnog af te zien van het ontvangen van deze delegatie. Tevens verzoeken wij de verschillende fracties van de Tweede Kamer in dit verband een spoeddebat aan te vragen en de desbetreffende Minister vraag te stellen over de overwegingen rondom deze uitnodiging.
IPY organiseert op maandag 05 juli 2010 om 10:00 op het Media Park in Hilversum een demonstratie te organiseren tegen het bezoek van deze delegatie uit Iran.

P.S. De demontratie gaat niet door: Na enorme protesten, hebben de NOS en de NPO gezamenlijk besloten het bezoek niet te laten plaats vinden. Op basis hiervan gaat de demontratie niet door.
 

Iranian Progressive Youth

–
Contactpersoon:
Pejman Salim
E-mail: pejman@iranpy.net
Mobile: +31 643800738

No related posts.

Urgent request to save those recently arrested and sentenced to death – Second letter

30/05/2010

First letter sent: 02/01/2010

Dear fellow Europeans and supporters of human rights,

Six months ago we wrote a similar letter warning many European institutions that the violence and suppression against peaceful protesters, political activists, students and citizens in Iran will continue to escalate. We are thankful for many of the measures that were taken. However, since that time there have been more disturbing reports of unprecedented crackdowns against peaceful protests; extremely harsh and cruel treatment of political prisoners (including rape and torture) and executions. Many of the student activists and other human rights activists who were arrested have been sentenced with the death penalty.

Too many people have suffered and lost their lives and a far greater number of innocent lives are in jeopardy. The human rights situation is getting out of hand and requires immediate action and deserves special attention. The purpose of this letter is to reiterate the importance of supporting Iran’s recent struggle for freedom, equality and democracy. First, we would like to draw your attention to two issues which we feel are representative of the extent to which the human rights crisis has deteriorated. Second, we want to kindly ask you to support the Iranian pro-democracy movement in a number of simple ways in order to help protect innocent individuals from more mistreatment and death.

Rapid executions, increasing imprisonments and torture

Following last year’s post-election protests 217 people have been imprisoned and dozens continue to be executed. On the 9th of May the Iranian authorities executed five prisoners from Evin prison. The prisoners, four of them ethnic Kurds, were hung without their families or lawyers being notified, which is even against Iranian law. Iranian authorities have since refused to release their bodies. Since the post-election government crackdown prisoners involved in the protests have been reporting extreme cases of brutality and torture to their family members. To date there are dozens of activists on death row who may be executed any day.

The fate of a Peace Prize Candidate and fellow students

Bahareh Hedayat is a 29 year old spokeswoman for the student union “Office for Strengthening Unity” (Advar Tahkim Vahdat) and a nominee for the prestigious International Student Peace Prize. Bahareh and many other student activists were arrested during last year’s protests because of their brave stance in support of freedom, equality and democracy in Iran. Bahareh and her companions have been charged with crimes such as:

a) communicating anti-state propaganda through interviews with foreign media
b) insulting Iran’s Supreme Leader
c) insulting the Iranian president
d) disrupting the social order by participating in illegal gatherings

Immediate and effective action

Due to the urgency and intensity of the crisis we would like to propose a plan which we believe will have a strong and immediate effect on the situation. We would like to publish a small portfolio and distribute it to selected individuals and groups. The reason behind this is simple – many companies, institutions and embassies are not fully aware of the scale of the atrocities committed by the Iranian government and continue to negotiate with them and entities associated with them. These actions send the message that the Iranian regime can continue what it has been doing without any consequences.

The portfolio we suggest creating will include the following:

1) Photos and summaries of the two issues mentioned above
2) A few academically credible accounts of the human rights situation
3) A series of question that individuals and groups can ask certain entities which will reveal their link to the regime

We recommend that this portfolio be sent to embassies, companies involved in trade with Iran, cultural institutions and educational institutions. We would like everyone who is involved in any kind of dealings with Iranian organizations to realize exactly what is happening there and that there may be a chance that they are strengthening the Iranian regime if the organization they are working with is connected with the government.

1) Governments should not stand aloof or remain silent about human rights abuses and should seriously question and
criticize the Iranian regime before agreeing to diplomatic and economic relations.
2) Academics from all disciplines should pressure the Iranian government to improve the treatment of students and academics in Iran if they are to accept international students from Iran.
3) Businesses engaged with or intending to engage with Iranian companies should be certain that their partners are not linked to the government.
4) Cultural institutions need to be sure that they do not cooperate with groups or organizations that are funded by or created by the Iranian government.

In hope of peace and progress,

Iranian Progressive Youth

No related posts.

A votematch for Dutch election & Iran issues

www.iranpy.net/partijwijzer 

PRESS RELEASE

Iran is currently a central issue in world affairs. More attention is also being paid to Iran in Dutch politics.

Politics in the The Hague is concerned with subjects such as the controversial Iranian nuclear program, the worrisome human rights situation in Iran and the spread of a fundamentalism and support for terrorist organizations by Iran. Naturally, different political parties have different visions on these subjects.

To illustrate the Iranian question in Dutch politics in election time, we of ‘Iranian Progressive Youth’ have developed a specific guide to Dutch political parties. This is coupled with a commemoration of the large-scale revolt after the elections of June 12th 2009.

The goal of the guide is to provide insight to the Dutch public in the positions of different political parties concerning various Iranian questions, such as human rights, international relations and the nuclear issue.

In the guide “Partijwijzer” for 2010 nine political parties participated. The propositions can be answered with Agree, Disagree or Neither.

On Wensday May 26th the “Partijwijzer Iran” was launched at the following website:  www.iranpy.net/partijwijzer

اطلاعیه مطبوعاتی

حزب یاب
انتخابات هلند و مسئله ایران

جامعه هلند در آستانه مهمترین واقعه سیاسی این کشور قرار دارد. انتخابات پارلمان و به طبع آن انتخاب دولت آینده این کشور در روز نهم ژوئن برابر با نوزدهم خرداد برگزار میگردد

با هدف هر چه برجسته تر کردن مسئله ایران در سیاست و جامعه هلند در ایام انتخابات، “شبکه جوانان پیشرو” اقدام به راه اندازی تارنمای “حزب یاب” نموده است. نمونه های مشابه این تارنما بطور معمول برای انتخابات سراسری تهیه میشوند و به رای دهندگان پس از پاسخ به مهمترین موضوعات سیاسی روز، احزابی را که با تمایلات سیاسی آنان منطبق یا نزدیکتر هستند توصیه میکنند. راه اندازی چنین تارنمائی توسط یک نهاد مدنی و با موضوع خاص ایران ابتکاری  تازه و منحصر به فردست. این ابتکار همزمان با سالگرد اعتراضات و وقایع بعد از انتخابات سال گذشته ایران در 22 خرداد و با هدف جلب توجه افکار عمومی به شرایط بوجود آمده ناشی از آن اجرا میگردد

حزب یاب احزاب را در مقابل مسائل ایران و پاسخگوئی به آنها قرار داده و به رای دهندگان و کاربران هلندی و ایرانی خود این امکان را میدهد که از نظرگاههای نه حزب اصلی هلند که در شکل گیری دولت و پارلمان آینده آن نقش خواهند داشت مطلع شوند. این نظرگاهها درباره موضوعات متنوعی مانند حقوق بشر، روابط بین المللی و برنامه هسته ای میباشند

حزب یاب از روز چهارشنبه پنجم خرداد برابر با بیست و ششم ماه می رونمائی میگردد و از طریق تارنمای شبکه جوانان پیشرو در لینک زیر قابل دسترسی ست

www.iranpy.net/partijwijzer

شبکه جوانان پیشرو
5/3/1389

No related posts.

Dear Madam, Sir,
It is with great respect that the European Students’ Union, an umbrella organisation of 45 national unions of students from 37 different countries, has decided to nominate Miss Bahareh Hedayat for the 2010 Student Peace Prize.
Born in 1981, Bahareh Hedayat is one of the student union leaders still under arrest after the protests against the policies of the Iranian government. The European Students’ Union has actively monitored the situation of the Iranian student unions and has repeatedly condoned the actions taken by the Iranian government to oppress any form of student movement.
On December 31st 2009 Bahareh Hedayat has been arrested on charges related to her student activism, one of them for delivering a message to a number of European organisations, among which was the European Students’ Union.
Being an active female student union leader with the oppressive state of affairs Iran is facing at the moment is on itself an extraordinary challenge. But expanding the student union’s work and establishing a link to European organisations without fear for the obviously deterring consequences, shows a great personal dedication to the rights of students, women rights and human rights as a cornerstone of every society on earth.
Bahareh Hedayat has been taking up the causes of her fellow students since 2002 and has ever since shown true dedication to the student cause and the struggle for a more peaceful Iran with a government that respects the rights of its citizens. While withstanding severe political pressure, but even torture and continuing solitary confinement, Bahareh Hedayat has not given up the struggle for human rights.
Therefore the European Students’ Union humbly asks for your support in awarding Bahareh Hedayat the 2010 Student Peace Prize. Not only will it serve as a strong pressure to drop all 16 charges against her and her colleagues student representatives, but it will also serve as a token of respect from European students towards student representatives that strive for a better future, even in the worst possible present day.
Best regards,
Ligia Deca
Chairperson

Biography of Bahareh Hedayat
Born: April 5th 1981
Admitted in 2001 to Undergraduate Program of Economics, College of Economy, Tehran University. She immediately became an active member of the Student union in that college.
In 2002 she was elected as a committee member of this Student union and remained in that post for three consecutive periods with a high number of student votes.
During the same time she started her activities in Tehran’s branch of National student organization “Office for Strengthening Unity”1 (OSU) . She was also active in the general council of this organization.
In 2003, she was one of the active female students protesting against the execution verdict of Dr. Aghajari, a university instructor.
Besides her student activities, she has also been active in the field of women’s rights. Establishing the Women’s Commission in 2005 could be considered as one of her noticeable achievements during this period. This commission was set up to promote the presence of female student activists at universities and also to propagate the demands of women’s movement as one the fundamental demands of the student movement.
During this time, her constant participations in the gatherings of women’s rights activists earned her a position as a secretary in the Women’s Commission of OSU. Finally, her involvement in women’s rights activities resulted in the official announcement of One Million Signatures for the Repeal of Discriminatory Laws Campaign in September 2006. This campaign was organized by progressive women in Iran to collect one million signatures in support of changing the discriminatory laws against women in Iran. This wide-spread campaign has been considered as the largest and most effective initiative organized by women’s rights activists inside Iran ever since. As an early member of this campaign, Bahareh Hedayat played a significant role in both founding and promoting it in universities. Her role has been very effective in feminizing students’ demands and attracting attention to this overlooked segment of society.
In the same year, she was elected with the highest number of votes as the only female member of the OSU’s central committee. She was also appointed as a member of the human rights committee of the same organization.
Since then, she’s been reelected for the same function. She has been in charge of the public relations of OSU fulfilling the task of the spokesperson.
During this period, she participated in the organization of a protest on June 12th 2005 with regard to the unequal laws against women. A year later, on June 12th 2006, the same gathering was violently attacked by the police. She was put under arrest in that gathering. Subsequently, the court found her guilty for organizing “illegal” gatherings and sentenced her to two years solitary confinement. The appeal court confirmed the verdict, but postponed it for five years.
In 2007, along with 6 other members of the central committee of OSU, she organized a strike in front of Amir-Kabir University to protest against the arbitrary arrests and torture of the university students. The officers of the intelligence service reacted violently against this event. She was once again put under arrest and spent more than a month in solitary confinement, under severe pressure by the officers of the Ministry of Intelligence. After a while, she was temporarily released on heavy bail amount. The court in charge of this event is still in progress and has not announced any verdicts yet.
On July 13th 2008, she was illegally rearrested. After spending a month in solitary confinement ,being under severe pressure, she was temporarily released again.
Bahareh Hedayat was arrested once again in mid March 2009 for participating in a peaceful gathering in front of Evin Prison held by the families of political prisoners. This gathering was organized for the arrival of Nowruz but was violently attacked by the intelligence service.
During the recent presidential elections, Bahareh Hedayat was, along with other members of OSU, very active in the campaign against Mahmud Ahmadinejad’s policies. After the coup on June 12th, she started to reveal the government’s crimes with regard to the severe attacks on Tehran University and students’ dormitories. Since then she came on the blacklist of the intelligence service. The police tried unsuccessfully to arrest her twice by invading her house ( once on June 15th and once again in September). Unfortunately, she was arrested on December 31st 2009. after delivering a message on December 5th for the European Students. She is currently held in Ward 209 of notorious Evin Prison. Bahareh has been told by the Tehran Prosecutor that her 16-count indictment against her includes heavy charges such as propagating and depicting a dark image of the regime, actively taking part in post-election events, talking to foreign media organizations, insulting the Supreme Leader, insulting the President and conspiracy and assembly to act against national security.

No related posts.

Source: sax.nu  Anne Klarenbeek, 28-2-2010 23:00:00
Iranian students are cross with The Hague University. This university had allowed the Iranian embassy to lease one of their facilities to celebrate the 31st anniversary of the Iranian revolution. The students complained with the international student platform Iranian Progressive Youth (IPY) having heard that the Iranian embassy was organising some festivities at their university on February 13th. “A few of them were even approached by the embassy and asked if they wanted to come along and celebrate”, says Pejman Salim of IPY. “Mind you, these are students who wish to remain anonymous to the Iranian government.”

The Dutch government boycotted the celebrations. “The Ministry of Foreign Affairs has taken a clear position. Our policy is not to take part in the celebration of the revolution”, Salim says. “How can a government-funded college do the exact opposite and participate in these celebrations which were organised by the embassy?”

On the same day, student protests against the Iranian regime took place in twenty-five European cities, organised by Iranian Progressive Youth. Thirty-one years ago, the pro western regime was expelled and the Islamic republic of Iran was founded, led by ayatollah Khomeini. Many progressive members of the opposition fled the country in the wake of this revolution.

In a reaction, a spokesman for The Hague University admits it was ‘not wise’ to make their facilities available to the Iranian embassy. “When these rooms are not being used for educational purposes, we make them available for rent. We did not realise that helping make this event possible could offend our Iranian students. We have apologised to them and are having talks with them about the issue. In future, we will carefully consider who can lease our facilities.”

No related posts.